معرفی قسمت‌های مختلف کشتی
0

قسمت‌های مختلف کشتی

کشتی مانند شهر شناوری است که از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده است. با این وجود، هر کشتی شامل سه قسمت اصلی است: بدنه‌ی کشتی، موتورخانه و پل فرماندهی کشتی.

کشتی شامل قسمت‌های قابل رویت و غیر قابل رویت است. به عنوان مثال، سکان، لنگر، سینه‌ی کشتی، تیر ته کشتی، محل اقامت در کشتی، پروانه کشتی، دکل، پل و دریچه‌ی بارگیری برخی از قسمت‌های قابل رویت کشتی محسوب می‌شوند. در مقابل، دیواره‌ها، چارچوب‌ها، انبار کشتی،‌ مخزن قیف، شاه‌تیرها، صندوقه‌ی زیرآبی، و غیره قسمت‌های غیر قابل رویت کشتی به حساب می‌آیند.

در ادامه، قسمت‌های اصلی مشترک در بیشتر کشتی‌ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

پل فرماندهی کشتی

پل کشتی در واقع ایستگاه فرماندهی کشتی است. در این ایستگاه، حرکت کشتی از طریق تجهیزات ناوبری کنترل می‌شود. کنترل ماشین‌آلات روی عرشه، موتور اصلی کشتی و سیستم ناوبری از طریق این ایستگاه انجام می‌شوند. از کارکردهای دیگر پل فرماندهی می‌توان به کنترل سرعت و جهت کشتی (ناوبری)، نظارت بر شرایط آب و هوایی و دریایی، هدایت و تثبیت موقعیت کشتی بر روی آب و تسهیل ارتباطات داخلی و خارجی، اشاره کرد.

دودکش فلزی

 این دودکش مجرایی برای خروج دود دیگ بخار و موتور کشتی است. هدف اصلی این دودکش، مکش گازهای خروجی از روی عرشه‌ی کشتی است.

اقامتگاه‌های کشتی

این قسمت، محل اقامت خدمه و پرسنل کشتی است. این اقامتگاه‌ها دارای کلیه امکانات رفاهی از قبیل دفاتر، سالن بدنسازی، کابین‌های خدمه، درمانگاه، سالن، اتاق سرگرمی، اتاق مخصوص لباسشویی و گالری هستند. اقامتگاه، قسمت اصلی کشتی است و شامل سیستم دفع زباله، سیستم تصفیه آب، تصفیه‌خانه فاضلاب، سیستم سردسازی و تهویه مطبوع می‌باشد. به عبارت دیگر،‌ محل استراحت، امکانات پزشکی و تفریحی کشتی به شمار می‌آید.

عرشه کشتی

بدنه‌ی کشتی توسط عرشه پوشیده شده است. یک کشتی می‌تواند دارای یک یا چندین عرشه باشد. عرشه‌ای که در بالاترین قسمت از کشتی و در معرض حداکثر تغییرات آب و هوایی و شرایط دریایی قرار دارد را عرشه‌ی اصلی می‌نامند. بر اساس موقعیت قرارگیری، عرشه‌های کشتی را به شش دسته تقسیم‌بندی می‌کنند: عرشه اصلی،‌ عرشه کوچک فوقانی کشتی،‌ عرشه بالایی، عرشه پایینی، عرشه بدون سقف کشتی و عرشه جلویی.

دکل کشتی

دکل یک سازه مرتفع است که تقریباً به صورت عمودی در خط مرکزی کشتی واقع شده است. دکل کشتی کاربردهای مختلفی دارد که می‌توان به حمل دیرک‌ها، تامین ارتفاع مورد نیاز برای چراغ‌های ناوبری، آنتن‌های رادیویی، رادار و اسکنرها اشاره کرد.

سینه‌گاه کشتی

سینه‌گاه یکی از اصلی‌ترین قسمت‌های کشتی است که طول آن کمتر از ۷% طول کلی عرشه است. در اصل، این قسمت برای کشتی‌های جنگی طراحی شده است تا سربازها موضع دفاعی خود را حفظ کنند. اما امروزه، این قسمت در بیشتر کشتی‌ها دیده می‌شود و کاربردهایی همچون لنگر انداختن و تامین امنیت قسمت‌های دیگر کشتی را بر عهده دارد.

عقب کشتی

این قسمت ساختار انتهایی کشتی است که برای تامین مقاومت کم، بازده محرک بالا و جلوگیری از لرزش‌ طراحی شده است. این قسمت آب را به کناره‌ها هدایت می‌کند و تیغه‌ی سکان و پروانه‌ی کشتی به این قسمت متصل می‌شوند. عقب کشتی را معمولاً به صورت صاف، مخروطی شکل یا تیز طراحی می‌کنند تا آب را کنار زند.

پیشران‌های سینه کشتی

پیشران‌های کشتی در واقع همان پروانه‌های کناری کشتی هستند که به سینه‌ی کشتی متصل شده‌اند. این قسمت به مانور کشتی با سرعت کم در آب‌های نزدیک بندر و کانال‌ها کمک می‌کند. نام دیگر پیشران سینه کشتی، پیشران تونل است. پیشران‌های کناری تا حد زیادی بر هزینه‌های کلی حمل و نقل کشتی تاثیرگذار هستند. این پیشران‌ها یا به صورت هیدرولیکی و یا به صورت الکتریکی تغذیه می‌شوند.

سکان کشتی

بدون وجود یک سکان، هدایت وسیله نقلیه در جهت دلخواه امکان‌پذیر نیست. سکان یک ساختار توخالی مسطح است که در قسمت عقبی پروانه‌ی کشتی قرار می‌گیرد. سکان کشتی شامل محفظه‌ی محور سکان، تیغه‌ی اصلی سکان، سیستم لولایی، لینک‌ها و یاتاقان سکان کشتی و بادبان متحرک کشتی است. به طور معمول، سه نوع سکان کشتی وجود دارد: نوع متعادل، نیمه متعادل و نامتعادل. این قسمت حیاتی از کشتی توسط یک سیستم چرخ‌ دنده هدایت می‌شود که حرکت سکان را کنترل می‌نماید. سکان کشتی بر اساس قانون سوم نیوتون در مورد حرکت کار می‌کند.

پروانه‌ی کشتی

پروانه‌ی کشتی یک وسیله‌ی مکانیکی است که تیغه‌های آن بر روی یک محور مرکزی (شفت) نصب شده‌اند. این تیغه‌ها، حرکت دورانی دارند و انرژی دورانی ناشی از حرکت دورانی آن‌ها به انرژی فشاری تبدیل می‌شود و در نتیجه، نیروی لازم برای پیشران کشتی تأمین می‌گردد. کار اصلی پروانه‌ی کشتی، کنار زدن آب به عقب است که همین به حرکت رو به جلو کشتی کمک می‌کند. موتور، شفت و پروانه با همدیگر واحد پیشران را تشکیل می‌دهند. پروانه‌ی کشتی از موادی همچون آلومینیوم، برنز، منگنز و غیره ساخته می‌شود که آلیاژهای مقاوم در برابر خوردگی به شمار می‌روند. در یک کشتی معمولاً یک، دو یا سه پروانه وجود دارد. این قسمت، مهم‌‌ترین بخش از یک کشتی محسوب می‌شود زیرا بدون وجود آن، کشتی به حرکت در نمی‌آید. بنابراین، کارکرد اصلی پروانه، تأمین نیروی پیشران برای حرکت رو به جلوی کشتی است. این حرکت بر اساس قانون سوم نیوتون و نظریه‌ی برنولی صورت می‌گیرد.

مخازن بالاست

این مخازن به طور خاص برای حمل آب طراحی شده‌اند و با هدف بالاست کردن و تثبیت تعادل کشتی به کار می‌روند. حفظ و نگهداری این مخازن باید با دقت انجام شود تا از خوردگی آن‌ها جلوگیری به عمل آید زیرا آب دریا بسیار خورنده است. مخازن بالاست، انقلابی را در صنعت دریانوردی به وجود آوردند زیرا پیش از پیدایش آن‌ها، بالاست جامد مورد استفاده قرار می‌گرفت که تخلیه آن نسبت به پمپاژ بالاست مایع بسیار دشوارتر است.

اتاق مولد اضطراری

وقتی منبع تغذیه‌ی اصلی از کار می‌افتد، یک مولد مجزای کوچک در کشتی تعبیه شده است که برق مورد نیاز برای حالت اضطراری را تأمین می‌کند. این مولد را مولد اضطراری می‌نامند. مولد اضطراری در بالاترین نقطه از عرشه به دور از ماشین‌آلات اصلی و فرعی قرار می‌گیرد و صفحه کلید مخصوص به خود را دارد. لازم به ذکر است که راه‌اندازی این مولد بسیار ساده است و حتی در دمای صفر درجه‌ی سانتیگراد نیز قابل راه‌اندازی است.

انبار محموله‌های کشتی

این قسمت، فضایی برای حفظ و نگهداری محموله‌های باری، محفظه‌ی حمل زغال سنگ و نمک است. انبار کشتی در قسمت زیرین عرشه قرار می‌گیرد و ظرفیت نگهداری آن از ۲۰ تن تا ۲۰۰ هزار تن متغیر است.

کشتی مانند شهر شناوری است که از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده است. با این وجود، هر کشتی شامل سه قسمت اصلی است: بدنه‌ی کشتی، موتورخانه و پل فرماندهی کشتی.

کشتی شامل قسمت‌های قابل رویت و غیر قابل رویت است. به عنوان مثال، سکان، لنگر، سینه‌ی کشتی، تیر ته کشتی، محل اقامت در کشتی، پروانه کشتی، دکل، پل و دریچه‌ی بارگیری برخی از قسمت‌های قابل رویت کشتی محسوب می‌شوند. در مقابل، دیواره‌ها، چارچوب‌ها، انبار کشتی،‌ مخزن قیف، شاه‌تیرها، صندوقه‌ی زیرآبی، و غیره قسمت‌های غیر قابل رویت کشتی به حساب می‌آیند.

در ادامه، قسمت‌های اصلی مشترک در بیشتر کشتی‌ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

پل فرماندهی کشتی

پل کشتی در واقع ایستگاه فرماندهی کشتی است. در این ایستگاه، حرکت کشتی از طریق تجهیزات ناوبری کنترل می‌شود. کنترل ماشین‌آلات روی عرشه، موتور اصلی کشتی و سیستم ناوبری از طریق این ایستگاه انجام می‌شوند. از کارکردهای دیگر پل فرماندهی می‌توان به کنترل سرعت و جهت کشتی (ناوبری)، نظارت بر شرایط آب و هوایی و دریایی، هدایت و تثبیت موقعیت کشتی بر روی آب و تسهیل ارتباطات داخلی و خارجی، اشاره کرد.

دودکش فلزی

 این دودکش مجرایی برای خروج دود دیگ بخار و موتور کشتی است. هدف اصلی این دودکش، مکش گازهای خروجی از روی عرشه‌ی کشتی است.

اقامتگاه‌های کشتی

این قسمت، محل اقامت خدمه و پرسنل کشتی است. این اقامتگاه‌ها دارای کلیه امکانات رفاهی از قبیل دفاتر، سالن بدنسازی، کابین‌های خدمه، درمانگاه، سالن، اتاق سرگرمی، اتاق مخصوص لباسشویی و گالری هستند. اقامتگاه، قسمت اصلی کشتی است و شامل سیستم دفع زباله، سیستم تصفیه آب، تصفیه‌خانه فاضلاب، سیستم سردسازی و تهویه مطبوع می‌باشد. به عبارت دیگر،‌ محل استراحت، امکانات پزشکی و تفریحی کشتی به شمار می‌آید.

عرشه کشتی

بدنه‌ی کشتی توسط عرشه پوشیده شده است. یک کشتی می‌تواند دارای یک یا چندین عرشه باشد. عرشه‌ای که در بالاترین قسمت از کشتی و در معرض حداکثر تغییرات آب و هوایی و شرایط دریایی قرار دارد را عرشه‌ی اصلی می‌نامند. بر اساس موقعیت قرارگیری، عرشه‌های کشتی را به شش دسته تقسیم‌بندی می‌کنند: عرشه اصلی،‌ عرشه کوچک فوقانی کشتی،‌ عرشه بالایی، عرشه پایینی، عرشه بدون سقف کشتی و عرشه جلویی.

دکل کشتی

دکل یک سازه مرتفع است که تقریباً به صورت عمودی در خط مرکزی کشتی واقع شده است. دکل کشتی کاربردهای مختلفی دارد که می‌توان به حمل دیرک‌ها، تامین ارتفاع مورد نیاز برای چراغ‌های ناوبری، آنتن‌های رادیویی، رادار و اسکنرها اشاره کرد.

سینه‌گاه کشتی

سینه‌گاه یکی از اصلی‌ترین قسمت‌های کشتی است که طول آن کمتر از ۷% طول کلی عرشه است. در اصل، این قسمت برای کشتی‌های جنگی طراحی شده است تا سربازها موضع دفاعی خود را حفظ کنند. اما امروزه، این قسمت در بیشتر کشتی‌ها دیده می‌شود و کاربردهایی همچون لنگر انداختن و تامین امنیت قسمت‌های دیگر کشتی را بر عهده دارد.

عقب کشتی

این قسمت ساختار انتهایی کشتی است که برای تامین مقاومت کم، بازده محرک بالا و جلوگیری از لرزش‌ طراحی شده است. این قسمت آب را به کناره‌ها هدایت می‌کند و تیغه‌ی سکان و پروانه‌ی کشتی به این قسمت متصل می‌شوند. عقب کشتی را معمولاً به صورت صاف، مخروطی شکل یا تیز طراحی می‌کنند تا آب را کنار زند.

پیشران‌های سینه کشتی

پیشران‌های کشتی در واقع همان پروانه‌های کناری کشتی هستند که به سینه‌ی کشتی متصل شده‌اند. این قسمت به مانور کشتی با سرعت کم در آب‌های نزدیک بندر و کانال‌ها کمک می‌کند. نام دیگر پیشران سینه کشتی، پیشران تونل است. پیشران‌های کناری تا حد زیادی بر هزینه‌های کلی حمل و نقل کشتی تاثیرگذار هستند. این پیشران‌ها یا به صورت هیدرولیکی و یا به صورت الکتریکی تغذیه می‌شوند.

سکان کشتی

بدون وجود یک سکان، هدایت وسیله نقلیه در جهت دلخواه امکان‌پذیر نیست. سکان یک ساختار توخالی مسطح است که در قسمت عقبی پروانه‌ی کشتی قرار می‌گیرد. سکان کشتی شامل محفظه‌ی محور سکان، تیغه‌ی اصلی سکان، سیستم لولایی، لینک‌ها و یاتاقان سکان کشتی و بادبان متحرک کشتی است. به طور معمول، سه نوع سکان کشتی وجود دارد: نوع متعادل، نیمه متعادل و نامتعادل. این قسمت حیاتی از کشتی توسط یک سیستم چرخ‌ دنده هدایت می‌شود که حرکت سکان را کنترل می‌نماید. سکان کشتی بر اساس قانون سوم نیوتون در مورد حرکت کار می‌کند.

پروانه‌ی کشتی

پروانه‌ی کشتی یک وسیله‌ی مکانیکی است که تیغه‌های آن بر روی یک محور مرکزی (شفت) نصب شده‌اند. این تیغه‌ها، حرکت دورانی دارند و انرژی دورانی ناشی از حرکت دورانی آن‌ها به انرژی فشاری تبدیل می‌شود و در نتیجه، نیروی لازم برای پیشران کشتی تأمین می‌گردد. کار اصلی پروانه‌ی کشتی، کنار زدن آب به عقب است که همین به حرکت رو به جلو کشتی کمک می‌کند. موتور، شفت و پروانه با همدیگر واحد پیشران را تشکیل می‌دهند. پروانه‌ی کشتی از موادی همچون آلومینیوم، برنز، منگنز و غیره ساخته می‌شود که آلیاژهای مقاوم در برابر خوردگی به شمار می‌روند. در یک کشتی معمولاً یک، دو یا سه پروانه وجود دارد. این قسمت، مهم‌‌ترین بخش از یک کشتی محسوب می‌شود زیرا بدون وجود آن، کشتی به حرکت در نمی‌آید. بنابراین، کارکرد اصلی پروانه، تأمین نیروی پیشران برای حرکت رو به جلوی کشتی است. این حرکت بر اساس قانون سوم نیوتون و نظریه‌ی برنولی صورت می‌گیرد.

مخازن بالاست

این مخازن به طور خاص برای حمل آب طراحی شده‌اند و با هدف بالاست کردن و تثبیت تعادل کشتی به کار می‌روند. حفظ و نگهداری این مخازن باید با دقت انجام شود تا از خوردگی آن‌ها جلوگیری به عمل آید زیرا آب دریا بسیار خورنده است. مخازن بالاست، انقلابی را در صنعت دریانوردی به وجود آوردند زیرا پیش از پیدایش آن‌ها، بالاست جامد مورد استفاده قرار می‌گرفت که تخلیه آن نسبت به پمپاژ بالاست مایع بسیار دشوارتر است.

اتاق مولد اضطراری

وقتی منبع تغذیه‌ی اصلی از کار می‌افتد، یک مولد مجزای کوچک در کشتی تعبیه شده است که برق مورد نیاز برای حالت اضطراری را تأمین می‌کند. این مولد را مولد اضطراری می‌نامند. مولد اضطراری در بالاترین نقطه از عرشه به دور از ماشین‌آلات اصلی و فرعی قرار می‌گیرد و صفحه کلید مخصوص به خود را دارد. لازم به ذکر است که راه‌اندازی این مولد بسیار ساده است و حتی در دمای صفر درجه‌ی سانتیگراد نیز قابل راه‌اندازی است.

انبار محموله‌های کشتی

این قسمت، فضایی برای حفظ و نگهداری محموله‌های باری، محفظه‌ی حمل زغال سنگ و نمک است. انبار کشتی در قسمت زیرین عرشه قرار می‌گیرد و ظرفیت نگهداری آن از ۲۰ تن تا ۲۰۰ هزار تن متغیر است.

ارسال یک دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

0

بالا

X